IJsland, helen door te verbinden

Het zal begin 2024 geweest zijn toen ik Monique enthousiast hoorde vertellen over de retraites naar IJsland die zij organiseerde. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn eerste reactie was: Blijf daar weg als het daar zo uniek en zo mooi is. Laat dat land zichzelf zijn. Maar ik ging overstag toen ze vertelde dat het land zelf én de mensen

haar vroegen om terug te komen, voor het land, voor de mensen. Waartoe dan? Zijn daar geen healers, geen stemwerkers, geen sjamanen die de mensen de weg kunnen wijzen? Vast wel.

De aarde 'zweet' bij Myvatn

Ik heb geen antwoord op die waartoe vraag, en ik neem aan dat hij in vertrouwen gesteld is en dat de ondertoon serieus is. En nog steeds ben ik kritisch op wat we daar gaan doen. Als we naar de walvissen gaan kijken, waartoe doen we dat dan? Halen we alleen? Of brengen we die walvissen ook iets? Komen we thuis met verhalen over hoe geweldig die natuur daar is, of komen we terug met verhalen over onze groei, onze bewustwording? Begrijpen we meer van waarom we hier op aarde zijn? Hebben we iets van onze bestemming ervaren, hebben we daar meer licht op gekregen?

Begrijpen we iets meer van onze verbinding met elkaar en met de natuur? Dat is natuurlijk de kernvraag. Ik ga daar niet alleen naartoe om mezelf te helen, ik wil er ook achter komen wat ik voor anderen kan doen, voor de gemeenschap, voor het land. Helen door te verbinden is mijn credo.