Een hitje meebrullen

Ergens in 2023 stapte ik de zangcirkel van Monik binnen. In het voorstelrondje hoorde ik mezelf zeggen: 'Ik wil m'n stem laten horen.' Nou dat lukt!

Een hitje meebrullen in de auto, of een mislukte aria onder de douche allà. Maar dit is andere koek. We zingen bestaande melodieën. Nee wacht: meestal beginnen we met wat Monique noemt 'je stem aanzetten'. Dat is dus gewoon geluid maken, doet er niet toe; wat er ook maar uit je mond komt. Meestal zijn dat een soort langgerekte klanken waar naar verloop van tijd al of niet een samenhang in ontstaat. Soms wordt er daarna iets gedeeld door iemand, of iemand trekt een kaart en associeert daarop met als thema zijn of haar leven nu. Ja, er wordt gedeeld. Wat je ook maar bezighoudt in je leven nu. Daarop wordt weer gezongen, maar ook komt het steeds vaker voor dat er ingegaan wordt op wat er naar aanleiding van de kaart bovenkomt. Soms door dóór te vragen, soms wordt er getrommeld en door de ruimte gelopen, als het maar dienstbaar is aan de energie die er op dat moment ervaren wordt.

Mijn stem hééft zich laten horen en is op avontuur gegaan, het kleine jochie dat ik vermoedde achter dat onzekere hoge geluid is tevoorschijn gekomen, het proces is op gang. Dat hoge geluid begeleidt nu af en toe de gezangen. Mijn bas is dieper geworden, zekerder. Mijn stem laat zich horen, en niet allen mijn stem, ook ik: mijn diepe verlangen naar verbinding en delen wordt stukje voor stukje bevredigd. Stapje voor stapje, zoals dat nu eenmaal bij mijn proces hoort.