De Kaldbakur

Op de foto zie je mij zitten. De berg heet De Kaldbakur, een van de reuzen in het noorden van IJsland. Ik zit tegenover die wand, die wand aan de overkant. In mijn herinnering een zwart gevaarte dat een meter of veertig tegenover mij oprees uit, uit het niets. Ik was daar toevallig heengelopen. Ik was helemaal niet uit op een bijzondere gebeurtenis. Ik wilde een mooi uitzicht op het watervalletje dat door die kloof kletterde. Ja, inderdaad een toeristische beweegreden. Maar daar aangekomen, tegenover die wand, legde ik mijn rugzak neer en ging er in halve lotuszit op zitten. Ik rustte. Na verloop van tijd bewoog mijn bovenlijf langzaam maar zeker naar achteren tot ik begon te denken van, ‘Ho! Dit wordt oncomfortabel.’

Of... Zei ik eerst in mezelf, ‘Hier ben ik.’?

Enfin dat zei ik dus, en toen kreeg ik vrij snel van die wand terug, ‘Je bent welkom.’

Ik vóelde het meer dan dat ik het hoorde; of toch niet..?

Ik heb wel vaker ‘gesprekjes’, ontmoetingen met ‘de natuur’, maar dit was wel erg opvallend. Ik was onder de indruk, maar voelde me ook gelijk zeer geaard. Meer thuis en bevrijd van de uitdaging om door te lopen naar de top. (De anderen van de groep waren namelijk meteen op weg gegaan naar boven want daar lag sneeuw.)

Weet je, nu overkomt me wat ik al gevreesd had toen ik aan dit stukje begon: Ik lees het terug en ik denk, nou daar staat het dan. Een opsomming van gebeurtenisjes.

Ik ga ergens zitten. Nou én?!

Ik zou je graag het gevoel van respect, verbazing, stilte en verwondering meegeven wat ik daar op die uitstekende richel had. Maar dat kan niet. Je moet het zelf een keer meegemaakt hebben. Dan voel je verbinding, verbinding met de natuur, de bomen, de berg, het water, de rivier, de zee. (Hoewel ik het water lastig vind om mee te verbinden. ;)

Het is niet voor het eerst dat ik een dergelijke beleving heb. Ik heb er ervaring mee, bomen zijn meer dan eens mijn gesprekspartner geweest. Wat neem je mee uit die belevenissen? Respect, troost ook vaak en een gevoel van onmetelijk geluk. Als je een bos uitloopt en je realiseert je dat je daar tienduizend vrienden hebt, voelt dat zó geweldig! Verder kun je er niet zoveel mee. Ja, je wordt er gevoeliger van, je voelt anderen eerder aan, krijgt ook meer geduld (althans ik ;). Ik heb het idee dat ik beter afstem op anderen.

Dus het verbindt wel ja. De wereld, de andere mensen zijn bereikbaarder geworden voor mij. Ik denk dat ik ook bereikbaarder geworden ben voor hen. Dus ja, het levert wel wat op ja… Ik ben er ook door gaan relativeren. Niet alles kapot- of wegrelativeren, maar ik realiseer me dat overal wat achter kan zitten wat wij niet altijd begrijpen.